XVIIЯк гэта ўсё дорага сэрцу і блізка —Над ціхаю Свіслаччу строі муроў, Прасторныя плошчы і вуліцы Мінска... Сталіца! Ты — нашага росту калыска,Спрадвечная слава бацькоў і дзядоў.Сталіца! Магутнасць твая незлічона,Не раз ты суровую знала пару,Тут шаблі крышылі французы, тэўтоны,І шведы, і ляхі. Чужынцаў з праклёнам Ты біла, збіраючы ўсю Беларусь.Сталіца! Цябе будавалі мы дбала У нашы савецкія, шчасныя дні,Ты быццам на крыллях увысь узлятала, Палац за палацам, квартал за кварталам, Такая, якою ніхто і не сніў.Блакітнае неба над горадам-садам, Ускраіны ў гулкіх фабрычных гудках,I бронзавы Ленін ля Дома Урада Вітаў нашу сілу і буйную радасць I зваў нас нязломнымі быць у вяках!XVIIIМы славілі час той пад сцягам чырвоным, Што раны балючыя нам загаіў,Калі мы з братамі з-пад Буга і Нёмна, Разбіўшы іх путаў ланцуг пад'яромны, Сышліся навечна ў адзінай сям'і.Адна гадавала нас родная маці,Хто ж мог нас дратамі мяжы падзяліць? Хто права займеў у прыгнечанай хаце Забраць у братоў нашых скарбы, багацці I волю пакінуць адну — галасіць?Зямлю адабраўшы і роднае слова,Не ведалі майстры прыгнёту-ярма,Як Прыпяці нельга пасеч напалову,Як вольных вятроў не суцішыць размовы, Так нельга народ у палоне трымаць.Калі мы з'ядналіся, слёзы, як росы,Ад шчасця па тварах у нас пацяклі,Бо прагнага сэрца жаданне збылося —У промнях рабіны вясёлая восень Хадзіла па ўсёй беларускай зямлі.XIVДык будзьце пракляты на вечныя векі, Фашысцкай краіны забойцы-сыны,Што страцілі воблік, душу чалавека,Што ўсё разбурылі праз гвалты і здзекі, Што ў край наш прынеслі пакуты вайны.Агорнута сэрца і болем і жалем,Ніяк не забыцца таго, Беларусь,Як ветры тужылі, як рэкі рыдалі,Як беглі гіа нівах крывавыя хвалі,Як хмары закрылі пад небам зару.Як нікла здабытае намі ў сталеццях,Як горад ахуталі морак, жуда,Як нішчылі вуліцы выбухі смерці,Як чэзлі ў руінах забітыя дзеці,Як сонца з-за хмараў было не відаць.Як зграі з'явіліся з гвалтам, прымусам, Як полымя крыллі плылі па начах...Ды толькі не здаўся народ Беларусі,Не стаў на калені, не паў, не сагнуўся,А ворага стрэціў ударам мяча!XXЗямля Беларусі! Ты ў гневе, ты ў ранах, Твой гнеў разгараецца сёння ў агні. Палямі-барамі сыны-партызаны,Жыцця шкадуючы, б'юцца аддана,—Не рэкі гамоняць, а зброя звініць!Ты ўстала паўстанкай прад набрыддзю дзікай З азёрамі помсты ў грозных вачах.Ды гэта ж не сосны, а вострыя пікі,Ды гэта ж не вецер, а смерці музыка,Што грае на чорных, варожых касцях.Па ўсіх неабдымных прасторах-абшарах Устала расплата, крывёй загула,Знаходзіць чужынцаў суровая кара,Грымяць Налібокі, хвалюецца Нарач,На бераг з палону выходзіць Сула.Зямля Беларусі! У часіны нягоды Тваіх абаронцаў нязломная раць.Хто жыў тваім хлебам, хто піў твае воды,Хто меў тут прытулак у час непагоды,Гатоў той памерці, цябе ж ратаваць!XXIБор шумны, бор грозны, вяшчун наш зялёны! Гамоніш вячыстай, сівой галавой,Як з вернай дружынай адважны ЗаслонаўЗнішчаў акупантаў,скідаў эшалоны,Маланкам і бурам ён родны і свой.Бор шумны, бор грозны, гамоніш з вятрамі, Галінамі сосен, ялін і дубоў,Як Міша Сільніцкі хадзіў тут шляхамі,Як роснае поле прыкрыў ён грудзяміI зоркай над роднай зямлёй узышоў.Бор шумны, бор грозны, гамонкай сяброўскай Сягоння ты ўзняўся да самых аблок,—Як ворага косіць наш храбры Дуброўскі,Як нішчаць злачынцаў па сёлах і вёсках Паўлоўскі, Казлоў, Бумажкоў, Лабанок.Бор шумны, бор грозны гудзіць над краінай... Сустрэнеш старога, малога — спытай,Спытайцеся ў хлопца, спытайся ў дзяўчыны, Адказ вы пачуеце толькі адзіны,—Што помсцяць яны за разбураны край!XXIIЗямля Беларусі! У гуле і звонеСягоння ўздымаешся вольнаю ты,Грымяць батарэі, імчаць эскадроны,Цябе вызваляюць з прыгнёту-палонуУпоплеч з сынамі са ўсходу браты...Не залпы гарматаў, а сотні вясёлак Пад снежаньскім небам высока лятуць. О, як асвятляе чырвоны наш золак Твае гарады і калгасныя сёлы,Што болей і болей з няволі ўстаюць.А ветры спяваюць чужынцам хаўтуры, Ім некуды дзецца ад грозных байцоў, Што йдуць з Украіны, Сібіры, Амура. Ні снег, ні марозы, ні буры-віхуры Ніколі спыняць гвардзейскіх палкоў.Да іх партызаны выходзяць сям'ёю,На ўсю Беларусь узлятае святло,Хай нашы палеткі абліты крывёю,Ты мужнаю ўстанеш і яснай вясною Рамонкамі зноўку расквеціш чало.XXIIIЗямля Беларусі! Тваімі шляхамі Мы рэйкі праложым, збудуем масты, Равы зараўнуем, засыплем плугамі, Сялібы абсадзім густымі садамі,На кожнай галіне расправім лісты.Саберамся ў новай сасновай мы хаце, Пасадзім бярозку пад самым акном,Прыберам сірот у кужэльныя плацці,На покут пасадзім старэнькую маці I сядзем за радасным нашым сталом.Мы пройдзем па вуліцах Мінска-сталіцы, Прыберам руіны, агледзім муры, Высока-высока ўзвядзём камяніцы,I зноўку над імі святло заіскрыцца У промнях вясёлых чырвонай зары.Мы працаю ўзнімем за горадам горад, Зялёнаю рунню засцелем палі.I будуць над борам бурштынныя зоры,I будуць спяваць нам крыніцы, азёры I шумныя рэкі на роднай зямлі.XXIVЗямля Беларусі! Мы знаем — нямала Загінула ў бойках адважных сыноў.Мы верым, што знішчана будзе навала, Бо ўсіх нас адзінаю воляй з'яднала Магутная партыя бальшавікоў.Яна нас нязломнымі навучыла, Нідзе не баяцца ніякіх нягод,У дні навальніцы давала нам сілу,Праз моракі ночы заранкай свяціла,Дала нам арліныя крыллі ў палёт.Яна ўзгадавала нас дбайна, старанна, Дала неўміручы, жыццёвы наказ.Як з кроплі да кроплі гудуць акіяны, Так мы загартованы ў ёй і сабраны,— На свеце ніхто не падолее нас.Славутыя сцягі ўздымаюцца горда Па грозных напрамках ваенных дарог,У братнім яднанні сям'ёю народаў Ідзём мы наперад упэўнена, цвёрда,I ўсходзіць над намі зара перамог!
