Шрифт:
— Якія?
— Малыя. А дужыя…
— Шурпатыя, — ціха гаворыць Ганна. — Як граблі…
— Не…
— Недалікатныя…
— Далікатныя, то ж у дзяцей…
— У гарадскіх дзевак, кажуць, мяккія, гладзенькія. Як падушачкі.
— Ведамо, чыстая работа… Не з віламі…
Яны зноў маўчаць, але маўчанне гэтае радаснае, чыстае, ад яго весялосць у грудзях шырыцца. Прыціскаючы да сябе Ганніны рукі, Васіль нарэшце гаворыць:
— Ты, мабуць, б'ешся балюча…
— Баішся? — лагодна смяецца Ганна і дадае: — Я злая, як што не па мне! Хведзька аж дзіво як баіцца!
— А я дак — не баюся…
— Глядзі, які смелы стаў! Герой!
— І цябе, і языка твайго… усё адно…
— Уга, смелы!
Жартам сваім Васіль хавае дзіўнае жаданне, якое даўно не дае спакою: чамусьці вельмі хочацца пацалаваць яе. І, разважыўшы, быццам нічога асаблівага, не вялікі страх, а не можа Васіль асмеліцца. Не было яшчэ ніколі такога, маці і то, як помніць, не цалаваў. Калі толькі падумае, што зараз пацалуе Ганну, ніякавата робіцца, адразу сорамна і трывожна, але неадчэпа-спакуса, ліха на яе, не адыходзіць, нават з часам мацнее. У другіх хлопцаў гэта вельмі проста. Хоня-гарэза — той і на танцах, пры людзях, бывае, пацалуе, і яму хоць бы што!
А Васілю цяжка. У яго ўсё выходзіць няпроста.
— Ой, не цісні так пальцаў! — просіць Ганна.
— Я ж не вельмі…
— Не вельмі! Аж трываць няможна!..
Васіль адпускае яе рукі. Доўга пасля гэтага стаіць ён моўчкі, тоячы ў душы крыўду. Падумаеш, якая далікатная, трошачкі ад душы пальцы паціснуў, а яна ўжо трываць не можа! Не хоча, ну і не трэба! Ён і зусім можа за рукі не браць! І не возьме.
І так не ў меру для сябе пагаварыўшы перад гэтым, адасоблены ў думках, ён маўчыць доўга. Маўчанне, як і раней, яго, аднак, не бянтэжыць, Васіль яго нібы і не заўважае. Ён і то аж дзіва гаваркі з Ганнай зрабіўся, другія, бывае, з яго слова не выцягнуць. Васіль не ахвочы да пустой гаворкі.
Шумяць, шапочуць грушы. Недзе зайшоўся брэхам сабака, яму падсабіў другі. Сабакі хутка ўціхаюць, і ўжо зноў толькі грушы шумяць…
Васіль маўчыць, не зважаючы на тое, што Ганна пачынае неспакойна варушыцца, паглядвае на яго з нецярплівасцю.
— Гляджу я на цябе і думаю… — кажа Ганна і знарок змаўкае.
— Што?
— Кавалер з цябе вясёлы!.. Усё адно як вада ў роце!
Васіль ужо гатоў быў зноў пакрыўдзіцца, але Ганна добра, шчыра просіць:
— Скажы што-небудзь!..
І ў Васіля ад гэтай яе добрай шчырасці гатовая ўзняцца крыўда ўраз ападае. Ён, падвесялелы, думае, шукае, што ёй сказаць.
— У Карча вараны жарабец нагу на цвік насадзіў… Кульгае… Корч ездзіў у мясцечко па дохтара…
— Аге, я яго бачыла. Ён вёз яго ўжэ пад вечар…
— Пад вечар…
— Ну, то бачыла. Стары сам, як грак, сядзеў з пугай… І што — будзе ён бегаць, жарабец той?
— Кажуць, будзе. Але, мабуць, папарваў на сабе валасы стары Корч… пакуль супакоілі, — са злой радасцю дадаў Васіль.
Ганна неспадзеўкі прамовіла:
— Ты бо зайздросціш?
— Я? Не… — асекся Васіль. — Е чаго!
Ён зноў змоўк, і, можа, надоўга б, але раптам успомніў важную навіну, якую пачуў днём на полі.
— Кажуць, землю нанаво перарэзваць будуць!
— Аге ж, і я чула. Жанкі на выгане гаварылі…
— Добра б. А то некаторыя — расселіся, як паны. Усё лепшае пахапалі!..
— Мабуць, праўду кажуць. Парадкі цяпер такія, што могуць перадзяліць па справядлівасці.
— Корч які кавалак адхапіў! Каля цагельні!.. А другім — дак пясок ці балото!
— Зямлі мало, душацца людзі…
Васіль думаў узрушана, недаверліва.
— Не дадуць яны перамераць! Гады такія!..
— Хто?
— Багацеі! — Але не вытрываў, сказаў горача, як мару: — Штоб мне — у тым ражку, што за цагельняй! Я б паказаў!
— Ахвотнікаў багато на тое…
— Аге, ухопіш за імі…
Неспадзеўкі блізка прарэзліва кукарэкае певень, і Ганна азіраецца, заўважае, што неба на ўзболатку ўжо вельмі пасвятлела, нават крыху пачало брацца чырванню. Яна адхіляецца ад Васіля, заклапочана перавязвае хустку.
— Развідняе ўжэ. Ісці трэба…
— Шчэ трохі…
— Не. Мачыха хутко ўстане…
Абдымаючы яе на развітанні, Васіль з рашучасцю, блізкай да адчаю, думае: ці цяпер, ці ніколі! Ён заплюшчвае вочы і прыкладвае губы да Ганнінага твару, пацалунак трапляе ў скронь. Учыніўшы гэта злачынства, ён апускае галаву і чакае прысуду. Ганна таксама стаіць апусціўшы галаву.
— Васіль, — ціха кажа яна, як бы перасільваючы сябе. — Ты мяне любіш?
— А як жа…