– Праект Тайнай Канцыляры, - перапын яго Севаст.
– х дзейнасць з самага пачатку кантралявалася праз нашых агента. Узброеныя групок будуць злквдаваныя адразу ж пасля выканання сваёй мс.

– То добра, - адказа Олаф Магнус, ухвальна кваючы.
– Нацыянал-адраджэнцы мне тут непатрэбны...

Кронпрынц зно засумава. Ёрзаючы на крэсле, ён агляда гасцёню, якой адбывалася адыенцыя. Рэздэнцыя, пабудаваная традыцыйным рамейскм стыл, з пункту гледжання эверонца была васабленнем бузгустонасц - гэткае нагрувашчанне размаляваных круглявых вежак, пакручастых калон зубчастых сцен. Што тычыцца гасцён, то яна яляла сабой велчэзную залу з нзкм скляпенням, прысадзстым калонам голым - н дывано, н габелена - сценам, упрыгожаным каляровым арнаментам. Мармуровы стол, за якм сабрался харуснк, бы асветлены газавай жырандоляй, рэшта залы гублялася апраметнай цемрадз. Кронпрынц асцярожна, бачком саслзну з крэсла. Пераканашыся, што на яго нхто не звяртае ваг, ён падышо да сцяны прыняся разглядваць узоры, намаляваныя пазверх тынкок. То бы вычварны раслнны арнамент - лсце, кветк, лозы спелыя плады. Па лозах, у парушэнне сх закона прыроды, скакал львы гепарды, побач гарэзл зусм ужо фантастычныя пачвары - птушк з чалавечым тварам, крылатыя вак з хвастам цмока бяскрылыя цмок з сабачым галовам. 'А нштавата', падума Кронпрынц. Адвярнушыся ад сцяны, ён кну позрк у чарнльную цемрадзь, куды бягала галерэя калон. Цемрадзь вабла зачаровала. 'Куды дарога прывядзе...та-да-да-дам...далёка', мльганул яго радк пазабытага хрэстаматыйнага верша. Перш чым зрабць крок у нязведанае, ён яшчэ раз зрну на мармуровы стол у коле святла - схлшыся над мапай, харуснк люта спрачался, выдзраючы аловак адзн у другога з рук. На Кронпрынца па-ранейшаму нхто не зважа. Спадчыннк прастола смхнуся павярнуся тварам да цемры.

Ён адважна крочы наперад, аксамтавая цемрадзь ахнала яго, у паветры лунал застаялыя пах сандалу мрры, абрысы каменных калон смутна бялел змроку, нбы костк велкана. Узрушаныя галасы спрачальнка гучал сё цшэй, незабаве кола святла засталося далёка ззаду. Зала сапрады аказалася нейкай бясконцай. 'Але ж кал-небудзь павнна яна скончыцца, - дума зантрыгаваны Кронпрынц.
– Нават Абшар Цемры мае пачатак канец. Пачынаецца ён за Паночным Морам, а заканчваецца...' Кронпрынц раптам знерухоме. Яму твар павеяла смуродам гнлога мяса, як бы мацнейшы за водары сандалу мрры, а потым наперадзе пачулася глухое гырканне, пара святлвых зялёных вачэй тароплася на яго з цямноцця.

– Прашу прабачэння, - прамармыта спадчыннк прастола. Ён адчу, што яго змакрэл далон. Кронпрынц хутка азрнуся, чакаючы бачыць у сябе за спнай выратавальнае кола святла, але святло знкла, нават галасо не было чуваць, тады ён з жахам усвядом, што заблука. Наперадзе зно хтосьц загырка, зялёныя вочы пачал мклва наблжацца. Кронпрынц павярнуся сляпую, наздагад пабег.

Кольк часу дожылся гэтыя ашалелыя цёк цемры, Кронпрынц не мог сказаць. Ён бег, выцягнушы перад сабою рук, сэрца яго шалёна калацлася, прад вачыма спыхвал чырванаватыя плямы, а цоканне яго ласных абцаса аб мармуровую падлогу гучала аглушальна, як кананада. Нарэшце яму падалося, быццам дзесьц збоку замльгацела святло, ён адразу ж памкнуся туды. Кронпрынц не памылся. Незабаве цемра пачала рассейвацца, ён ужо мог адрознць абрысы калон скляпення. 'Нарэшце, - падума ён з палёгкай.
– Ну, нарэшце!' Уварвашыся кола святла, Кронпрынц спынся замёр, выронваючы дыханне, як вучы яго трэнер па фехтаванн. Трох адсопшыся, ён з неразуменнем агледзеся па баках, спрабуючы сцямць, куды ён трап дзе падзелся ягоныя бацька стрыечны брат. Ён апынуся пустой ншы, альбо каплчцы, асветленай лампадай, якая звсала з нзкай стол. Проста перад м была глухая сцяна, упрыгожаная каляровай фрэскай.

– Ачмурэць ушчэнт. Ненавджу Паднёца, - праспе Кронпрынц напаголасу. Так гавары яго стрыечны брат Орвк Магнус у любой незразумелай стуацы.

Трох паразважашы, ён працягну руку да лампады прыняся яе торгаць разгойдваць, спрабуючы зняць з крука, да якога яна мацавалася. Так ц накш яму прыйдзецца выбрацца з гэтай чортавай залы, але, прынамс, сц ён цяпер будзе не понай цемры. Адчапшы лампаду, Кронпрынц рушы бы да выхаду з каплчк, але знерухоме, пачушы сябе за спнай прыцшаны шоргат бразганне. Ён гатовы бы паклясцся, што гэтыя гук сыходзл ад сцяны, на якой была намалявана фрэска. Зантрыгаваны, Кронпрынц вярнуся каплчку паднёсшы лампаду да сцяны, ста засяроджана яе вывучаць у спадзеве выглядзець якя патаемныя дзверы альбо схованку. Някх дзвярэй ён так не гледзе, аднак яго зацкавла сама фрэска. Яна была непадобная да тых, што ён ужо бачы на сценах гасцён. Раслнны зор тут адсутнча, фонам служыл чорны пясок аскепк базальту - вдавочна, то была пустыня Дромас. На пяску сярод раскрышанага базальту стаяла неапсальна агдная пачварына, якую не бачыш жахлвым сне - штосьц накшталт двухногай хмеры з лускаватым тулавам, змяным хвастом дзьвюма парам перапончатых крылля, як у кажано. Галавы пачвары таксама было дзве. Адна з х нагадвала галаву канюка-сцярвятнка з голай шыяй, другая яляла сабой ашчэранае рыла, аддалена падобнае да выродлвага чалавечага твару без вусна вушэй, з нзкм скошаным лбом вузкм шчылнкам вачэй, якя размяшчался на шчоках на адным узрон з ноздрам.

– Халэмус, - прамармыта спадчыннк прастола. Ён бы не з тых, каго можна напалохаць страшным карцнкам, але тут яму зраблася някавата. Наблзшы лампаду да фрэск, ён убачы, што пачвара была ашыйнку - ён ляжа у хмеры на плячах, акурат там, дзе ейная шыя раздвойвалася. Ад ашыйнка цягнуся важк залаты ланцуг, побач з хмерай хтосьц стая. Узняшы лампаду, Кронпрынц разгледзе спачатку белую кашчавую руку, якая трымала ланцуг, потым край шырокага рукава, абрысы чорнай сутаны каптур, насунуты нзка на твар. Кронпрынца перасмыкнула, лампада, якую ён трыма у руцэ, захсталася, па сценах каплчк заскакал цен. У нейк момант яму падалося, быццам хмера на фрэсцы паварушылася пераступла з наг на нагу, ён выразна пачу, як пад яе капытам захрабусце базальтавы пясок. А потым - вдавочна, гэта была проста гульня ялення - невядомы чорнай сутане зня галаву, з-пад каптура на Кронпрынца тароплася пара базальтава-чорных вачэй. 'Яны-ы-ы-ы...чака-а-а-а-юць...' пачу Кронпрынц цх, бясколерны голас, як, як яму здалося, прагуча проста ягонай галаве.

– Мамачк...
– пралепята Кронпрынц дрыготкм голасам.

Лампада выслзнула з яго аслабелых пальца, бразнулася на каменную падлогу згасла.

Кронпрынц не веда, якм чынам яму далося выбрацца з цёмнай залы дасягнуць выратвальнай выспачк святла, дзе пад жырандоляй трое харуснка ладзл сакрэтныя перамовы. Адзнае, што яму запомнлася, была шалёная гонка апраметнай цемрадз, кал ён бег, спатыкаючыся налятаючы на каменныя калоны, аднойчы ледзь не звярну сабе шыю, натрапшы на нейкя сходы, якя вял кудысьц нз. Харуснк, захопленыя спрэчкай, часовай адсутнасц Кронпрынца нават не заважыл. Што ж, так нават лепш. Спадчыннк прастола - збялелы, задыханы з адвслай сквцай - цхенька сеся на крэсла перы вочы мапу, скрэмзаную хмчным алокам. Мяркуючы па см, перамовы жо наблжался да завяршэння. Аблчча Паднёца заставалася непранкальным, стары Олаф Магнус неяк нядобра ссне, а пяшчотны твар Орвка Магнуса бы пабты чырвоным плямам. Пэна, вынк перамо аказался не такм спрыяльным, як чакалася.

– Што ж, шанонае спадарства, - сказа Гай Дамар, падымаючыся з-за стала.
– Я сцешаны, што нам удалося дасягнуць згоды. Без перабольшання, сённяшняя дамова распачала новую эпоху гсторы мперы, Дуумврату таксама.

Олаф Магнус Орвк Магнус пераглянулся, кароль Антрама ледзь заважна кну. Валадары Дуумврату паднялся, харуснк пацснул адзн аднаму рук.

– На бяседу не застанецеся?
– прапанава гаспадар рэздэнцы.

Олаф Магнус пакруц галавой.

– Не-не. Нас чакае паветраны карабель. Зараз самаходам у порт, да ранку жо будзем у Геароце*.

Яны развтался, паслужлвы лёкай праводз гасцей да выхаду. Ужо апынушыся за дзвярыма рэздэнцы сядаючы самаход, як чака ля параднага ваходу, Орвк Магнус да волю свам пачуццям.

– Ведаеце, дзядзюхна, - прамов ён з прыкрасцю, - у мяне адчуванне такое, быццам мы з вам тольк што пабывал бардэл. што характэрна, не якасц клента.

Аднак Олаф Магнус, стары спрактыкаваны палтык дыпламат, тольк засмяяся паляпа пляменнка па плячы.

– Дарма, Орвк. Яшчэ пабачым, хто каго пайме. Руш!
– загада ён кроцу, самаход, ранушы рухавком, сарвася з месца.