Мая плынь думк разам спынлася, кал я бачыла, што робць Лёня. Схлшыся над мёртвай кошкай, ён пагладз яе па адубелай спне -ласкава без ценю гдлвасц, як быццам жывёлнка была жывая. Алеся глядзела смхалася. Зразумешы, што зараз яна зробць тое ж самае - нахлцца над лужынай пагладзць дохлую кошку, я выпусцла з рук торбы з прадуктам кнулася да х з усх ног. 'Алеся! Алеся!'- крычала я. Яна азрнулася. Я бегла лужыну - у мах туфлях тут жа захлюпала халодная жыжка - схапла Алесю за руку.

– Алеся, ты рок зрабла? Хуценька дадому!
– я пацягнула яе да пад'езда.

– Ой, ну ма-а-м! Можна мы яшчэ трошачк пагуляем?
– заенчыла яна, упраючыся.

– Хуценька! Без размо.

Я запхнула яе пад'езд. Потым, вярнушыся, я падхапла з зямл свае клунк. У туфлях працна чвякала - зараз прыйдзецца сушыць х цэлыя сутк. Лёня па-ранейшаму стая пасярод лужыны, у якой плавала дохлая кошка, глядзе на мяне спадылба, ледзь не з нянавсцю. Праходзячы мма нсталяцы з лебедзям пальмам, я заважыла, што плюшавы мядзведзь-нвалд прамок наскрозь, яго сняя посць набрыняла вльгаццю. Зламаны парасон яму не дапамог.

Назатра па дарозе на працу я едзь не трапла пад колы ато. Зазявалася. Паштамт наш знаходзцца на зацшнай вулачцы, машын тут амаль няма, таму я часта грэбую правлам дарожнага руху, на пераходзе не гляджу па баках. Усё адбылося вельм хутка - я раптам пачула рэзк вск тармазо, нстынктына кнулася бок праз мгненне апынулася на асфальце. Белы легкавк спынся лтаральна паметры ад мяне. Дзверы адчынлся, з салона выбег збялелы кроца - выдавала на тое, што ён бы напалоханы нават болей, чым я. Ён бы не з тутэйшых. Гарадок наш маленьк, махачане ведаюць адно аднаго твар, а гэтага чалавека я бачыла першыню жыцц. Незнаёмец дапамог мне падняцца на ног, падабра з зямл маю сумачку працягну яе мне, увесь час пытаючыся, ц парадку я. Падаючы, я абадрала кро далон моцна выцялася каленам аб асфальт - пэна, будзе непрыгожы сняк. У астатнм я пачувалася нармалёва, пра што паведамла заклапочанаму кроцу. Ён прапанава адвезц мяне бальнцу.

– З-за нейкай драпны?
– я смхнулася.
– Дастаткова пераксам апрацаваць, а для гэтага мяне на рабоце ёсць аптэчка.

– Ну, давайце хаця б да работы вас давяду, - прапанава ён.

Я хацела была адмовцца, але зрабшы крок, я адчула так востры боль у калене, што мяне пацямнела вачох. Накульгваючы абапраючыся на руку незнаёмца, я пабрыла да паштамта. Ён зно прапанава адвезц мяне бальнцу.

– Ой, ды не хвалюйцеся вы так. Да вяселля загоцца, - сказала я.

– А што, плануецца вяселле?
– спыта ён з цканасцю.

Я пакруцла галавой.

– Ды не. Але чым чорт не жартуе.

– У вас аптымстычнае сталенне да жыцця. Ухваляю!
– адказа ён, смеючыся.

Вулачка з прыватнай забудовай здавалася бязлюднай, але я адчувала, што за нам пльна назраюць з-за кожнай франк. Што ж, у блжэйшыя пару месяца махачанам будзе аб чым папляткарыць. Не кожны дзень у нашым мястэчку здараюцца ДТЗ з чалавечым ахвярам... Пераканашыся, што я сур'ёзна не пацярпела падаваць у суд не збраюся, незнаёмец разняволся прыняся расказваць пра сябе. Яго завуць Сяргей, ён прадпрымальнк, былы ваенны, у свой час даслужыся да малодшага афцэрскага чыну, потым падася прыватны бзнес зраб неблагую кар'еру, цяпер ён мае сур'ёзных партнёра тут, Расйскай Федэрацы, у тым лку эшалонах улады - Сяргей назва некальк прозвшча, якя не сказал мне абсалютна нчога. Не захапляюся палтыкай. У наш гарадок Сяргей прыеха, каб адведаць аднаго свайго сябрука, былога саслужыца. Яны не бачылся жо вельм дог час, а нядана Сяргей даведася, што той саслужывец, аказваецца, пахава жонку, адзн гадуе сына мае пэныя цяжкасц жыцц. Карацей кажучы, Сяргей жадае яму дапамагчы - грашыма, працаладкаваннем ц яшчэ як. мя свайго сябра Сяргей не назва, але я адразу падумала пра Сашку Ялевча. Цяжкасц яго, як жа. Нябось нажлукццца сёння да зялёных чарцей - то ж бо, сябрук з грашыма прыеха!
– Лёня зно будзе дзесьц хавацца, пакуль татка не апрытомнее. Мы падышл да будынка паштамта спынлся ля ваходу.

– Паслухайце, Вольга...
– пача ён павольна.

– Я Вкторыя.

– О, прабачце... Скажыце, а кал вас заканчваецца працоны дзень? Магчыма, вечарам у мяне будзе пара вольных гадзнак. Я мог бы заехаць ...падкнуць вас да дому. Як наконт гэтага?

Да дому, значыцца? Зразумела, куды ён хлць. Я прыдзрлва агледзела Сяргея з галавы да ног вырашыла, што ён, у прынцыпе, нчога. Дагледжаны, у шэрым гарнтурчыку чаравках, начышчаных да бляску. Таставаты ён, прада, з залыснай, але ж я не фотамадэль. Хто ведае, мо што атрымаецца.

– А шостай гадзне. Да пабачэння, Сяргей, - сказала я коратка.

Мы развтался. Увечары за мной нхто не заеха. Зрэшты, я не вельм спадзявалася. Рыцар на белым жарабцы зно праскака мма, ну што ж...

Вярнушыся з працы, я не заспела Алесю дома. Рондаль з супам патэльня з катлетам стаял некранутыя, значыць, дадому яна не заходзла. У двары яе таксама не было. Я адчула нарастальную трывогу. Пачакашы яшчэ хвлн дзесяць, я выцягнула мабльны тэлефон набрала яе нумар. Дзецям у школе забаронена карыстацца мабльнкам, гэта распараджэнне дарэктара, але мне пляваць. У мяне няма магчымасц сустракаць дачку пасля школы, я наогул надаю ёй менш уваг, чым належыць, але я магу хаця б патэлефанаваць пераканацца, што з ёй усё парадку. Але нават мабльнк часам рабся дадатковай крынцай трывог. Бывала, Алеся не адказвала на званк, галаву мне адразу пачынал лезц сякя жудасныя думк - дзе маё дзця, што з м?.. На шчасце, гэтым разам Алеся адразу адказала.

– Так, мам?

– Алеся, ты дзе?
– спытала я, стараючыся гаварыць як мага спакайней.

– Ды мы тут, на спртзаводзе. Мы гуляем!

У мяне пала сэрца. 'Спртзавод' - гэта стары бровар, як месццца на пустцы каля рэчк двух кварталах адсюль. Двухпавярховы цагляны будынак, пабудаваны напрыканцы дзевятнаццатага стагоддзя, ужо шмат гадо стая закнуты, служачы прытулкам для валацуг мясцовай п'ян. На маёй памяц тут двойчы здарался пажары - першы далося хутка патушыць, а падчас другога бровар цалкам выгарэ знутры цяпер стая чорны, страшны, зераючы правалам вокна. Пазалетась будынак абвясцл гстарычнай каштонасцю зял на рэстарацыю. Бровар абнесл рыштаванням, на гэтым рэстарацыйныя работы скончылся - бюджэт, напэна, выйша. Драляныя рыштаванн, што патроху гнл развальвался, паспел стаць любмым атракцыёнам для мясцовай шпаны. Я нярэдка бачыла здалёк, як дзец-равеснк маёй дачк, забрашыся на вузкую пляцоку без парэнча, наслся навыперадк на вышын другога паверха, струхлелыя дошк гайдался прасядал х пад нагам. Мне кожны раз раблася жудасна. Кал-небудзь гэтыя гнлыя рыштаванн абваляцца будзе бяда...