– Алеся, я ж забаранла табе хадзць на бровар. Чаму ты мяне не слухаеш?
– я сё яшчэ спрабавала гаварыць спакойна.

– Мама, мы тут з Лёнем. Мы ад дзядзьк Сашы хаваемся, ён зно гарэлку п. Мы пагуляем яшчэ трошк, добра? Пакуль!

У трубцы запшчал гудк. 'Чорт!
– вылаялася я напаголасу.
– Чорт, чорт!..' Потым, накнушы куртку, я выскачыла з дому. Не памятаю, як я дабегла да бровара. Абышошы чорны ад куродыму будынак, я бачыла Алесю Лёню. Яны сядзел, звесшы ног, на вузкай дашчанай пляцоцы гулял з кошкай - дзякуй Богу, з жывой. Лёня трыма жывёлнку на каленях, а Алеся гладзла яе па пярэстай спнцы.

– Алеся, хуценька спускайся!
– крыкнула я.

– Ну ма-а-м, тут так класна!
– заныла яна.

– Алеся, там бабуля прыехала. Гасцнца прывезла, - схлусла я.

– Бабуля?

Бабулю Алеся любла вельм цешылася, кал яна прыязджала. Я бачыла, што яна нешта шэпча Лёню на вуха. 'Кал яна не спусццца, -падумала я, - я сама залезу на гэтыя чортавы рыштаванн сцягну яе за канер...' Потым Алеся паднялася на ног рушыла да лесвцы - рассохлыя дошк рыпел разгойдвался пад ёй.

– Алеся, асцярожна!
– крыкнула я.

Кал яна спусцлася нз, я схапла яе за руку пацягнула прэч ад бровара. Лёня застася на пляцоцы. Ён сядзе, трымаючы на каленях кошку, мочк глядзе нам услед. Я адчула, што гатовая яго прыстукнуць.

Па дарозе дадому я заскочыла крамку 'за вуглом', папрасшы Алесю пачакаць на вулцы, купла цукерак на вагу ды пачак яе любёнага печыва з арэшкам. Пакупк я схавала пад курткай. Дома скажу, што бабуля жо з'ехала пакнула нам пачастунк - цукерк з печывам. Я не люблю хлусць сваёй дачцэ, але выйсця мяне не было.

Дома я запарыла чай расклала на стале пакунк з 'бабулным гасцнцам'. Мы сел вячэраць. Алеся налла чаю сабе кубак, выцягнула з пачку патузна пячэнн склала х прамдкай на кра стала, потым запусцла руку пакет з цукеркам хапла вялзную жменю.

– Глядз, зубы разбаляцца, - папярэдзла я.

– А гэта не мне, - адказала дзячынка.
– Я потым Лёню аднясу. Ён дадому больш не вернецца, на вулцы будзе жыць.

– Як гэта - на вулцы? Што вы яшчэ прыдумал?
– спытала я.

Алеся сербанула з кубка салодк чай, укусла пячэнну.

– Ведаеш, там дзядзька Саша дзядзьку Сярожу заб, - сказала яна спакойна.

Я выпусцла лыжачку.

– Ча-го?!

Яна кнула.

– Ага. Мне Лёня распавё. Яны з дзядзькам Сярожам спачатку пл гарэлку, а потым пачал лаяцца. тады дзядзька Саша зя сякеру па галаве яму як дасць! Дзядзька Сярожа звался на падлогу, а дзядзька Саша зно яму сякерай па галаве - гах! галава яго раскалолася напалам, як кавун, Лёня сам бачы. А потым Лёня цёк, дадому ён больш не вернецца, вось так. А яшчэ ён сказа, што трэба пра сё расказаць млцыянтам, таму што ён задзябася жо баяцца.

– Алеся, не трэба так казаць. Гэта грубыя словы, - вымавла я з цяжкасцю.

Забл, круцлася мяне галаве. Сяргея - забл? Ён не заеха за мной увечары... Трэба выклкаць млцыю... А што, кал Лёня сё выдума? Я тольк дарма патурбую млцыянта, мяне будуць непрыемнасц. Яшчэ коцяць штраф за лжывы выклк. наогул, не мая гэта справа. Я гэтага Сяргея амаль не ведаю. Няхай сам разбраюцца.

У млцыю я так не пазванла. Пасля вячэры я лажыла Алесю спаць, потым легла сама. Спала я дрэнна, мяне мучыл кашмары. Снлася, што я бягу па вузкай дашчанай пляцоцы, пазбаленай парэнча, а навокал пачынае цямнець, альбо гэта я паступова губляю зрок - вось я жо бягу абсалютнай цемры, адчуваючы хсткя дошк пад нагам. Я ведаю, што недзе наперадзе павнна быць лесвца, галонае, яе не прапусцць... А потым я раблю крок у пустэчу лячу галавой унз... Я прачнулася халодным поце. Проста акно зырка свяц месяц, а пако пахла мярцвячынай. Гэты пах н з чым немагчыма зблытаць - задушлвы, саладжавы смурод гнлога мяса. Першае, пра што я падумала тады - напэна, ад суседзя прыпоз падтручаны пацук здох прама мяне пако. Мяне перасмыкнула ад гдлвасц. Я асцярожна спусцла ног на падлогу пацягнулася да выключальнка, стараючыся не нарабць шуму. Алеся спала суседнм пако, сценк был тонкя, я не хацела яе абудзць. Запалць святло я не паспела. У мяне з-пад ног шаснула нешта пухнатае, кнулася да падаконнка скараскалася на адчыненую фортку, ледзь не перакулшы латок з базлкам. Кошка. Яна глядзела на мяне нервова бла хвастом. Пах мярцвячыны зрабся невыносным.

– Дурнца. Апск, халера б цябе!..
– прашаптала я замахнулася на яе, каб сагнаць з фортк. Кошка злосна заспела выскачыла вонк, усешыся на выступе пад акном.

– Тоша!.. Тоша!..
– пачула я.

Прыхнушыся да акна, я разгледзела нзе Лёню. Ён стая у пляме месяцавага святла, задрашы галаву, глядзе на маё акно.

– Тоша, кс-кс-кс. дз сюды!..
– паклка ён напаголасу.

Я зачынла фортку адступла цемру пакоя. Пэна, гэта была тая самая кошка, з якой дзец гулял на бровары. Прыбегла забралася да мяне фортку. Можа, Алесю шукала? як яна знайшла дарогу? У пако сё яшчэ пахла мярцвячынай, але жо слабей. Я зразумела, што смурод шо ад кошк. Жывёлнка, вдавочна, была сур'ёзна хворая. О Госпадзе, а Алеся яе гладзла! Спадзяюся, яна не падчэпць якую-небудзь заразу...

Ранцой я нчога не сказала дачцэ пра начное здарэнне. Алеся была цудоным настро. За сняданкам яна гаманла аб школьных справах, пра 'дзядзьку Сярожу' нават не спомншы. Мяне ж не адпускала гнятлвае пачуццё трывог. Праводзшы дачку школу, я адправлася на працу. На службе я сядзела сама не свая, увесь час прыслухваючыся да гутарак супрацонка. Пра забойства нхто не гавары. Вось цудона, супакойвала я сябе. Кал б штосьц такое здарылася, пра гэта жо ведал бы се. Аднак праз гадзну я не вытрымала. Я адпраслася з работы, сказашы начальнку, што, здаецца, забылася выключыць прас, амаль бегам накравалася прыватны сектар, дзе жы Сашка Ялевч. Гэта была благая дэя, але я не прыдумала нчога лепшага, апроч як пайсц да Сашк ды спытаць напрост... А што спытаць-то? "Слухай, Сашка, а ц не ляжыць у цябе падмосц як-небудзь мярцвяк? З сякеркай у галаве..." Добра, нчога не буду яму казаць, нарэшце вырашыла я. Проста пагляджу, што там робцца пераканаюся, што нчога страшнага не адбылося, а Лёня сё выдума.