– Малайчына, дзевачка, - сказала яна коратка.
– Раб тое, што павнна рабць. Талакою справмся!

, засвяцшыся смешкай, яна зняла руку тройчы мяне перахрысцла. Можна сказаць, дала бласлаленне. Дзякуй, бабуля. Ведаю, што справмся. Цяжкасц мяне не палохаюць. Гэта раней я баялася сяго на свеце - скразняко, хваробатворных мкроба, мжнародных тэрарыста, глабальнага пацяплення. Баялася невылечна захварэць, страцць работу, стаць ахвярай махляро. Я сё жыццё мучыла сябе надуманым страхам, пакуль не сутыкнулася з жахам сапрадным. Цяпер я не баюся нчога. Прада, час ад часу мяне пачынаюць даймаць трывожныя думк - пра тую самую дурную спадчыннасць, а таксама пра старыя праклёны, вядзьмарак ды гпербарэйскх "баго". Гэтыя страх я ганю прэч. Спадчыннасць не прысуд, а праклёны я не веру. Што тычыцца вядзьмарак сялякай нежыц... Нчога, мы з м разбяромся, няхай тольк паспрабуюць сюды сунуцца. Талакой управмся.