– Ваша Мосць... Спадар Намеснк...
– прагаварыла я.

За той час, пакуль я чакала адказу з Сакратарыяту, я падрыхтавала цэлую прамову-зварот да Намеснка, неаднаразова пракручвала яе памяц. Але цяпер усе словы раптам вылецел мяне з галавы, я з жахам зразумела, што ледзьве магу сабрацца з думкам.

– Ян Сямшка...мой брат...здзейсн злачынства. ён заслуговае самага суровага пакарання. Але, спадар Намеснк...
– я запнулася.

– Ну? Працягвай, - сказа Мка Венд.

Ён усмхася куточкам вусна глядзе на мяне - з агдай? З пагардай? Не. Я бы назвала гэта цканасцю. Ён разглядва мяне, як пацешную заморскую жывёлнку. Я была роднай сястрой чалавека, як здзейсн замах на ягонае жыццё. Гэта выклкала яго пэны нтарэс. Мажлва, з гэтай прычыны ён да дазвол на адыенцыю. Захаце на мяне паглядзець.

– Я прашу вас аб мласэрнасц, спадар Намеснк, - гаварыла я адрывста.
– Прабачце яму. Злтуйцеся. Кал ласка. Пашкадуйце. Тое, што адбылося, гэта... нейкае вар'яцтва. Мой брат засёды стався да вас з пашанай. Вы был для яго зорам ва см. А той учынак... Штосьц прымусла яго. Альбо нехта. Ён зраб гэта не па сваёй вол...

– Гэта твае меркаванн, альбо ён дзялся з табой свам планам?
– перапын мяне Намеснк.

– Ён гавары, што захапляецца вам. Я пэнена, што гэта было шчыра.

Намеснк кну.

– Згодны. Шчырасць. Гэта яго ёсць. А таксама нанасць. Няяная нанасць, уласцвая хба што юродзвым. Зрэшты, нчога дзнага. Такя блажэнныя дыёты часта робяцца прыладай у руках ншых.

З гэтым словам Намеснк перавё позрк на Валогу, як стая ля дзвярэй, выцягнушыся струнку.

– Я ведаю гэтага Сямшку, - сказа Намеснк, пльна гледзячы на Валогу быццам свдруючы яго позркам.
– Шараговец трыста дваццатай нумеры. Засёды бы на добрым рахунку. Алех Валога яго дапытва. На чатыры вок, так бы мовць. Сямшка няк не звязаны з пастанцам. Ягоны чынак бы прадыктаваны асабстым матывам. Глупства. Якое ж глупства.

" што гэта азначае, Мка?
– хацела я спытаць прамачала.
– Гэта неяк змякчае яго вну ц наадварот, пагаршае?"

– Вядома, некаторым вельм хацелася б раздзьмуць з гэтага скандал. Прыплесц сюды палтыку, - гавары Мка Венд.
– Маля, Намеснк ужо нчым не круе, нчога не кантралюе. Валога, нагадай, што сказала Агуста, даведашыся пра гэты нцыдэнт?

– Уселадарка спрыняла гэта вельм хваравта, Ваша Мосць, - вымав Валога, утаропшыся на цылндрычны хранометр. Сустракацца позркам з Намеснкам ён вдавочна пазбяга.

– Што сказала Агуста? Нагадай, - надтрэснутым голасам патары Намеснк.

– Агуста сказала: "Шкада, шкада, мой бялявы варвар ужо не той". Ваша Мосць, - прамов Валога без усякага выразу.

Намеснк змгну, на ягоных скулах надзьмулся жалак - мне падалося нават, што ён скрыгатну зубам. Зараз ён выхапць парабелум ложыць Валогу на месцы, падумала я. мяне заадно. Гэта ж трэба, такая абраза. Але Мка стрыма сябе.

– Ты яшчэ маеш што сказаць, Лта Сямшка?
– спыта Намеснк, зрнушы на мяне. Аблчча яго зно зраблася абыякавым.

– Спадар Намеснк. Мой брат...
– пачала я.

– Строга кажучы, мне ён не цкавы, - гучна сказа Намеснк.
– Было б дэальна, кал б гэта справа наогул не атрымала агалоск. А цяпер людз не зусм сумленныя будуць выкарыстоваць гэта для сваёй бруднай прапаганды. Ну як тут павнен паступць спадар Намеснк?

– Злтуйцеся, Ваша Мосць. Прабачце яму, - прамовла я вельм цха.

Падышошы да мяне шчыльную, Мка зя мяне пальцам за падбароддзе зазрну мне твар. Я разгледзела тонк белы шнар над яго верхняй губой.

– Вы з братам выглядаеце, як блзняты, - сказа Мка.
– Хаця вас, здаецца, рознца некальк гадо?

Потым, адштурхнушы мяне, ён павярнуся да акна знерухоме, гледзячы на плошчу.

– Ваша Мосць...
– прагаварыла я.

Намеснк мача.

– Спадарыня Сямшка, адыенцыя скончана, - сказа Алех Валога, беручы мяне пад локаць.

Праз мгненне мы зно апынулся догм, пацёмным калдоры. Я ашалела глядзела на зачыненыя дзверы з дубовым панэлям. Усё? Гэта - сё? Я зразумела, што мая гутарка з Намеснкам была цалкам бессэнсонай. Я нчога не дамаглася. Лёс Яна бы ужо вырашаны. Я не здолела яго абаранць.

– Лта, паслухайце мяне, - нягучна прагавары Валога.
– Нарад ц вас гэта суцешыць, але паверце, не вас адной непрыемнасц з-за гэтага Сямшк. Ведал б вы, чаго мне каштавала гэтая...авантура.

У голасе Шпега - я гатова была гэтым паклясцся - раптам загучал шчырыя нотк. Я зрнула на яго з недаверам.

– Дзе Ян?
– спытала я.

– Зараз яго трымаюць пад вартай, - адказа Шпег.

– Ён у вязнцы?

Валога пахта галавой.

– м займаюцца людз з асабстай аховы Намеснка. Ён вырашы не прыцягваць сюды судовых следчых.