Кроца працягну руку да прыборнай панэл шчокну выключальнкам. У салоне запаллася святло. Цяпер я магла яго разглядзець - ладны каржакаваты мужычок гадо сарака пяц, апрануты фантастычнае рыззё. Шэрыя палоску штаны, ажынавы пнжак, з-пад якога выглядвала атласная камзэлька колеру балотнай раск шырок гальштук у сня памяранцавыя разводы. Вобраз давярша картуз, зухавата ссунуты на бок. У такой вопратцы любяць фарсць кантрабандысты-прафесяналы з Луннчк.

– Йорхас, ты ж нас не прадстав, - сказа кроца.
– Войцах Гарэза. Луннчка. Гандлёвыя перавозк. Маё шанаванне!

Ён жарталва зя пад брыль картуза.

– Вы таксама ад Вочака? - спытала я.

Войцах пакруц головой.

– Э, не. Вочак у мяне партыю внтовак закупля, была справа. А так не, я гульн хня не гуляю. Крамольнчк, каб х халера, - Войцах цхенька засмяяся павярну рычаг пад прыборнай дошкай. Завурчэ рухавк.

Вось дык справы, падумалася мне. адкуль тольк Сташака грошы? Бедны шкаляр... Трох пакружышы па скранных вулачках, мы перасекл чыгуначнае палатно выехал на гасцнец. Дарога была пустая - н машын, н омнбуса. Накол да самага далягляду цягнулся рапсавыя пал.

– А вы ведаеце, што з рапсу робяць выбухоку?
– навошта спыта Войцах.

Яму нхто не адказа.

– Кажуць, што вайна скончыцца вельм хутка, - працягва Войцах.
– Спрэчныя тэрыторы. Ну ведаеце, частка Сумрадз кавалак Разлогу, якя адышл Дуумврату пасля з'яднання. Нейкая сотня-другая мль. Дуумврат Братэрства не стануць за гэта ваяваць, так аддадуць. Дзек нагавцах, што з х за ваяк?

– сётк памежжа табе лепш не вяртацца. Пакуль што, - сказа Йорхас.

Войцах кну.

– тое прада. Кал нашы рушаць на Дуумврат, там будзе бойня. Эверонцы цяпер злыя, як сабак. Чул навны? Сёння паветраныя карабл разграмл парачку хнх гарнзона. Ушчэнт. Атака з неба, прыгожае, мусць, вдовшча.

– Вар'яты...
– прагаварыла я.

Мы праехал яшчэ пару дзясятка мль, кал наперадзе паказался агн пражэктара. Па гасцнцы рухалася калона ваеннай тэхнк. Хуткаходныя колавыя браневк шчацнлся ствалам гармат. Няклюдныя "рухомыя крэпасц" пазл, ляскаючы гусенцам вырыгваючы клубы едкага дыму. Цяжкя дальнабойныя машыны транспартавался на гусенчных платформах. У святле пражэктара барвавел сцяг мперы.

– Во, вдал?
– сказа Войцах, тыцнушы пальцам у ветравое шкло.
– На вайну дуць. Геро.

Ён крутану стырно, мы павярнул на грунтавую дарогу, што стужкай влася сярод палё. Машыну адразу ж затрэсла на калдобнах. Так, гэта не па гасцнцы ехаць... Мнушы рапсавыя пал, мы апынулся на пляскатай ранне з параскданым там сям гаям ляскам, якя здавался начной цемрадз суцэльным згусткам чарноцця. Час ад часу за вокнам мльгал астрак жатлявага электрычнага святла - жылыя пасёлк. Нарэшце апошня прыкметы цывлзацы застался ззаду, здож дарог пацягнулся хвойныя лясы балоцстыя пустк, зарослыя асотам вербам. Шлях ляжа на понач. Да мора.

Некальк разо я правальвалася сон - каротк, цяжк, без мроя. Я сётк страшна стамлася за гэты дзень. Аднойчы я заснула давол надога, кал прачнулася, то бачыла, што Войцах Гарэза перамясцся на сядзенне справа. Ён спа, адкнушыся на спнку крэсла, а за стырном сядзе Вэл Йорхас. У машыне было горача, Йорхас скну куртку, засташыся кашул-саколцы без рукаво. Пры святле лямпачк я разгледзела дзную адмецну на яго правым перадплеччы - лчбы лтары. "Ф.А.8-16".

Ян штосьц гавары. Вельм-вельм цха. Я схллася да яго.

– Што, Ян?

– Ён мае колер. Барвовае на чорным. Як сполах. Гэта вельм дзна...

Ян замача. Я асцярожна абняла яго, прыхнула да сабе.

– Усё будзе добра, - сказала я.
– Пасп. Пастарайся заснуць.

Далей мы ехал мочк. Цшыню паруша тольк гуд рухавка. Я ведала, што хутка бачу Сташака. Але я нчога не адчувала. Н радасц, н хвалявання. Нчога. Усе пачуцц быццам памерл, заледзянел. Прыхнушыся да акна, я глядзела на начное неба, понае зорак. Наперадзе было мора.

Мярцвячы Ярок

Лясная рэздэнцыя Намеснка, негалосна празваная 'Мярцвячым Ярком', была агорнута цемрай. Нават у гасцнай зале, дзе тольк што знаходзлся тры чалавек, панава змрок. Адзнай крынцай святла тут служы камн, у якм палала, патрэскваючы, бярозавае паленне. У крэсле перад камнам сядзе Мка Венд, прэфект Паночнай Правнцы. Абапёршыся аб разныя падлакотнк паклашы падбароддзе на счэпленыя пальцы рук, ён задуменна глядзе на агонь. На яго бледных шчоках скакал чырванаватыя водсветы. Твар Намеснка заставася непранкальным, ншто не выдавала м н гневу, н схваляванасц - тольк дзнаватая, ледзь заважная смешка талася куточках ягоных вусна. У паветры пахла порахам. Каштоны дыван пад нагам Намеснка бы запырсканы крывёй, а пад высокай столлю з перакрыжаваными бэлькам, здавалася, усё яшчэ лунала рэха стрэлу. Алех Валога, агент Тайнай Канцыляры, стая насупраць Намеснка, сцскаючы руцэ парабелум. Мачанне было невыносным, але Шпег не наважвася загаварыць першым.