Спакваля за акном згусцся змрок, завулку запаллся алейныя лхтары. У пакойчыку мелася лямпа з выключальнкам, але святла я не запальвала. Сядзела прыцемку. Як гэта - жыць у цемры, думала я. Увесь час у цемры... Я здрыганулася, кал Ян загавары. Мне здавалася, што ён у забыцц. Ён расцсну далонь. Я бачыла прадагаваты шкляны фал памерам з пазногаць на вялкм пальцы рук. Фал мацавася да тонкага срэбнага ланцужка. Я ведала, што такх капсулах заховаюць атропас. Смяротны яд, адной кропл якога досыць, каб забць чалавека. "Адкуль гэта?" - спытала я. Ян сказа, што да яго прыходзл. Адзн чалавек. Незадога да мяне. Ён не назва свайго мя гавары як быццам у канер, нбыта мкнучыся змянць свой голас. Але Ян яго пазна. Валога. Алех Валога. Брат Берэнс. Той самы, агент Канцыляры, помнш? Яшчэ б не помнць. Ну каламутны жа тып. Прыпёрся жабрацкую лячэбнцу, каб перадаць Яну капсулу з атропасам. Выконва чыйсьц загад? Альбо гэта яго асабстае рашэнне? Вырашы збавць ад пакут нядалага забойцу... Зрэшты, атруты тут дастаткова, каб забць двах. У той момант мне здавалася, што смерць будзе найлепшым выйсцем для нас абах. для мяне, для Яна.

Потым я пачула, як у цемры пад акном нешта зашастала. Мне здалося, што гэта нейкая жывёла. Зараз палезе хату. Тольк гэтага не хапала. Я падышла да акна збралася жо зачынць яго, але нечакана аконную раму чаплася нечая рука з догм пальцам. Потым над падваконнкам з'явлася галава з ускалмачаным валасам. Я разгледзела прыцемку круглявае аблчча, абсыпанае вяснушкам. Зусм малады хлопец, гадо шаснаццац, не больш. На м была зрэбная свтка вышываная кашуля, якх ходзяць вяскоцы.

– Ты Лта?
– спыта ён.

– Так...
– я кнула.

Хлопец падцягнуся на руках сеся на хсткм падваконнку.

– Хлуск я, - сказа ён.
– Ну, Памва. Ты Стаха ведаеш? Дык вось мы ад яго. А цябе тут як быццам непрыемнасц?

Гавары ён на "псаванай рамейскай", увесь час укручваючы слоцы з тутэйшай мовы.

– Пачакайце... Вы - гэта хто?
– спытала я.

– Мы - гэта Братчык, - адказа ён напаголасу па-змонцку смхнуся.

– Што за свнюшнк вы тут развял, а, божыя людз?
– пачулася калдоры.
– Ад граз падэшвы да падлог лпнуць. смярдзць тут, як у трупярн. Гэта як разумець?

Гаварыл на найчысцейшай рамейскай. Хвосткая, вастракутная мова мперы гучала, як удары пугай. Так размаляць можа тольк раджэнец Царгорада.

– Сантарнага наглядчыка на вас няма! А лепей падатковага. Ахвяраванн куды падзел, у вас пытаюся? гуменн на майтк? Ну, чэрц!..

Дзверы расхнулся, на падлогу пала пляма святла з калдора.

– Вэл?
– выгукнула я, зрнушы на чалавека, як стая на парозе.

– Прывтанне, крамольнца, - прагавары ён, усмхнушыся куточкам вусна.

Вэл Йорхас. Вось ужо каго не чакала тут убачыць. Выгляда ён значна лепш, чым падчас нашай першай сустрэчы. Помнцца, тады ся фзяномя была кровападцёках.

– Давай, Лта, збрайся. Паедзем, - сказа ён.

– Куды?

– Дык да Братчыка, - адказа замест яго Памва-Хлуск. Ён сядзе, разгойдваючыся, на падваконнку. Гнлаватая дошка небяспечна рыпела трашчала.

– Пачакайце... Йорхас, не! Нкуды я не паеду, - сказала я цвёрда.

Я вырашыла, што яны збраюцца забраць мяне, а Яна кнуць тут. Гэта было цалкам выключана.

– Лухта, - сказа Йорхас.

Ён наблзся да койк, на якой ляжа Ян, схлшыся, зазрну яму твар.

– Што, братка, атрыма пожагам у вока?
– прагавары ён нягучна, - Непрыемна, ведаю. У мяне сябар ад гэтага скана.

Йорхас рыком падня яго з койк пастав на ног, прытрымлваючы за плячо.

– Вось так. Пайшл!
– сказа Йорхас павалок яго да выхаду.

Я падхапла бнты склянк - яшчэ спатрэбяцца - паспяшалася след за м. Краем вока я бачыла, як Хлуск саскочы з падваконнка на вулцу знк у цемры. Кал мы шл па калдоры, рахманыя сёстры спалохана цснулся да сцен праводзл нас догм позркам.

Выбрашыся з тупковага завулка, мы перасекл вузкую, бязлюдную вулачку, нырнул пад цёмную арку памж дамо апынулся нейкм завуголл. Там нас чакала машына з патушаным лхтарам. За ветравым шклом вднеся слуэт кроцы. Пад аркай я разгледзела дзве постац - Хлуск хударлявы чарнавусы мужчына, апрануты скураную куртку. На плячы яго всела важкая сумка накшталт тых, з якм ходзяць разносчык газет.

– Лта, гэта Коган. Ён з Сумрадз, - паведам Хлуск.

Чарнавусы смхнуся.

– Вельм рады, Лта. Я чу пра вас.

– Давайце хутчэй, - прагавары Йорхас.

Рамеец падцягну Яна да машыны заштурхну яго на задняе сядзенне. Сам ён размясцся наперадзе побач з кроцам.

– Паязджайце жо, - сказа Хлуск, - А то Канцылярыя не дрэмле!

– А вы не едзеце?
– спытала я.

– У нас яшчэ справы горадзе, - адказа Коган, паляпашы далонню па сумцы.
– А тамака на перакладных. Нчога, нам не першыню. А, дарэчы...

Ён суну руку сумку, выня адтуль аркуш паперы з надрукаваным тэкстам працягну мне.

– Улётачка вось, - сказа ён.
– Пачытаеце, кал будзе час.

Я зрнула на лётку. У цемры я не разабрала лтар, але выразна бачыла чарнльную пячатку нзе аркуша. Васьмканцовая зорка. Васьмрог. Нчога крамольнага. Вельм старажытны знак.

– Дзякуй, Коган. Абавязкова пачытаю, - паабяцала я.

Салон машыны бы цесны, з нзкай столлю цвёрдым сядзенням, абцягнутым дывановай тканнай. Звычайны самаходны экпаж без вынаходства. Я ладкавалася на заднм сядзенн побач з братам. Узяла яго за руку, сцснула. "Усё будзе добра, Ян, - прашаптала я.
– Усё будзе добра".